زندگی چیز خیلی جالبیه.زندگی نه چیز خوبیه و نه چیز بدی و دنیا كه قلب نداره محبت كنه یا دشمنی كنه و ما بگیم خوبه یا نه. ما انسان ها هم موجوداتی هستیم توی این دنیا كه داریم مثل سایر موجودات زندگی می كنیم . من كه فكر می كنم همه ی حركات ما در جهت بهتر زندگی كردنه چون میل به زندگی تو همه ی آدما وجود داره ولی به سر آدما یه بلاهایی هم می یاد كه یكم افسردش می كنه مثلا دیروز من یكم افسرده شده بودم یعنی دیروز كه نه دو سه روز پیش و داشتم چرت و پرت می گفتم آخه اعصابم خورد شده بود و نتونسته بودم درسامو خوب بخونم پس با یكی از خودكشی حرف زدم كه قبلا فكر نكنم به هیشكی اینطوری گفته باشم ولی خوب بود كه احساسایی كه بهم دست داده بودو و چیزایی كه باعث می شد احساس پوچی كنمو گفتم ولی جدا هم فكر كنم خیلی بیش از اونی كه حس می كردم گفتم آخه من اونوقت هیچ حس خودكشیی نداشتم و بر عكس داشتم كیف می كردم و داشتم از قبلا حرف می زدم اما وقتی اولین جمله رو گفتم حالم خراب شد و جمله های دیگه رو از روی احساس گفتم ولی وقتی جوابشو شنیدم والله شرم كردم و خجالت كشیدم و 10 بار خواستم حرفمو پس بگیرم و به اشتباهم پی بردم ودیگه هم خودكشی رو از گزینه هام حذف می كنم و هیچ حرفی هم ازش نمی زنم هر كی هم دوست داره خودكشی كنه هر چه زودتر اینكارو بكنه الان هم دارم یه جوری خودمو توجیه می كنم. من كه همیشه تو وبلاگم از زندگی حرف می زدم چرا دیروز اونطوری بود مو نمی دونم اما جدا هم دیروز اصلا باور نمی كردم كه من مگه خودكشی می كنم ولی هر چی بود برای یه لحظه با جوی كه گرفته بود منو راس می گفتم و این اولین بار نبود كه بعضی چیزا افسردم كرده بود و می دونم كه اگه به اینا فكر نمی كردم نمی شدم ولی این احساسا از اولای ترم دوم شروع شده بود چون معلمامو ن تو كلاس وقتی از آینده حرف می زنن می گن كه خیلی سخته و می بینم كه حتما باید درسامو خوب بخونم ولی وقتی میام درسارو بخونم می بینم خیلی عقبم واسه این هم نا امید می شم اما ولش من تو اینجا قول می دم كه درسامو با همه توانم جبران می كنم ولی تو ادامه ی بحثمون اصلا هم احساس پوچی نمی كردم و داشتم می فهمیدم همه ی اینا احساسای چرتیه و از بی كاری و تنبلییه و بهتر اینه كه به اینا فكر نكنی و جدا هم من تا ترم دوم اصلا به خودكشی فكر نمی كردم و یعنی به ذهنم نمی اومد و خیلی راحت بودم ولی از وقتی به خودم اجازه ی فكر كردن دادم اعصابم خورده الان هم ازش تشكرمی كنم كه منو آدم كرد ( : البته بگم كه درد دلم گرفته بود وگرنه از خودكشی هیچ وقت نمی گم (من آدم بدی نیستما (: ) و این فكرم یه ماه بود به ذهنم اومده بود و الان برای همیشه می خوام كنارش بذارم . اصلا من چطور می خوام ابرمرد بشم آخه ابر مرد وقتی می میره می گه زندگی یعنی این بود؟ پس یه بار دیگه ولی جدا هم اگه مثل ابر مرد باشم هیچ حس پوچیی نمی كنم والانم می خوام اعتراف كنم من زندگیرو دوست دارم ولی شب منو جو گرفته بود دیگه.الن هم دارم می رم درسامو بخونم و به خودم قول دادم كه به جای كارای بی خودی درسمو بخونم.و به آینده ای خیلی زیبا فكر كنم.

امروز می سم راهیه مشهد شد و الان تو اتوبوسه و داره روی چن تا لاستیك به طرف مشهد قل می خوره در عین حال فاصله این اتوبوس ازینجا هر قدر كه زیاد می شه می سم به مشهد نزدیكتر میشه و قیافه ی آدما و زبونشون عوض می شه ولی چون می سم زبون و قیافش با فاصله عوض نمی شه پس می فهمیم كه اون داره به طرف یه قوم دیگه حركت می كنه و باید اونجا احساس غربت بكنه كه می كنه ولی اونجا تو مشهد از قوم خودش هم وجود دارن و قراره بره توی اونا یعنی خونه ی پدر بزرگش و پیش داییا و خاله هاش كه اونا هم تو مشهدن ولی اینبار فاصله نه بلكه خودشون نشانه های قومشونو از دست دادن قومشون كه تن و روح خودشون و اجدادشون اون قومو تشكیل داده و ریششون ازونجاس ولی اونا دارن به یه زبون دیگه حرف میزنن و به قوم خودشون جك می گن و می خندن!!!!!!!!!!!!!! این بزرگترین ننگه و شاید اینا تاثیر اینه كه اون قومی كه توشونن به حد كافی اونارو از خودشون بی زار كرده و باعث شده خونه ی خودشونو ول كنن و خونه ی همسایرو و پدر مادرای اونارو به جای پدر مادرای خودشون انتخاب كنن و خودشونو به جای فرزندای اونا جا بزنن شاید این تو هیچ كجای دنیا دیده نشده باشه كه یه ملت به خودش جك بگه ولی این موقعی دیده می شه كه ملتو اغفال كرده و خوابونده باشن و اینكارو هیچ كس انجام نمی ده به جز دشمنای كثیف كه اونا هم نیستن جز شوونیستای فارس كه با در دست گرفتن قدرت در طول سالیان دراز ملت رو خوابوندن و اینكارو هم با تحریف تاریخ اون ملت و آموختن تاریخ خودشون به جای تاریخ اون ملت و آموختن زبون خودشون به جای زبون اون ملت و با كشتن آدمایی كه نمی خواستن اینكارا بشه و با تحقیر اون ملت و با سوزوندن كتابای اون ملت (از وحشیانه ترین كارا)با تغییر دادن اسم شهرا و روستاهای اون ملت و بلاهای بسیاری كه سرمون در آوردن و اینجا جاش نیست كه بگم كردن ولی ملت ما اینطور نمی مونه و اینشالله در آینده ای نچندان دور همه از خواب بیدار می شن شعور ملی بهشون بر میگرده و اونوقته كه نمی شه ملت مارو نگه داشت به نظر من وطن یعنی تمام هستی و داراییم یعنی جایی كه من و پدرا ومادرامو بزرگ كرده و پدر و مادرام هم اونو بزرگ كردن و روح و جسمشون تو جای جای وطنه. وطن یعنی هویتم یعنی جایی كه اسمش همیشه پیش اسم من میاد و سربلندم می كنه كه برام به عنوان یه شناسنامس و یا یه چیزی كه بیگانه ها منو از روی اون میشناسن وطن یعنی آذربایجانم كه جونم قربونش بشه عشق به وطن درون من داره روز به روز بیشتر می شه و همینطور حس نفرت از دشمنای وطنم كه دارن هویتمون و تاریخ و زبون و خیلی چیزای دیگمونو از بین می برن و از ما می گیرن یعنی از سگای كثیفی كه همتون می شناسینشون .اونا مارو از شناخت عمیقمون به هویت و اصالت اجدادیمون تو زمینه های مختلف فرهنگی ، سیاسی تاریخی و.. كه دلو برای عشق ورزی به وطن آماده می كنه محروم كردن.اصلا ولش من كه اینارو می گم هیچ تاثیری برای كسی نمی ذاره به جز افرادی كه ازینا و تاریخ و هویتشون و ملتشون خبر دارن ولی من اصلا نمی خواستم چنین چیزی بنویسم و چون موضوع خودش رفت به اون سمت منوهم جو گرفت و نوشتم ولی بگم كه قصد توهین به هیچ كسی به غیر از دشمن نداشتم.خلاصه می سم الان داره به طرف مشهد حركت می كنه و من هم بازم توی این اتاق محبوسم.